ที่ มินาบ จังหวัด ฮอร์โมซกัน วันนี้ไม่มีคำพูดใดจะบรรยายความเจ็บปวดได้ มีเพียงโลงศพเรียงรายอยู่ข้าง ๆ กัน เด็กหญิงตัวเล็ก ๆ 165 คน กล่าวคำอำลาพร้อมกัน ในวันเดียวกัน

๑
ที่ มินาบ จังหวัด ฮอร์โมซกัน วันนี้
ไม่มีคำพูดใดจะบรรยายความเจ็บปวดได้
มีเพียงโลงศพเรียงรายอยู่ข้าง ๆ กัน[165 ใบ]
เด็กหญิงตัวเล็ก ๆ 165 คน[จากไป]กล่าวคำอำลาพร้อมกัน ในวันเดียวกัน

สามัญชน
๕ มีนาคม ๒๕๖๙
📌🙏🌐🌀💖🐸🐠🐬🐞⁉️
https://x.gd/ca6Ui
#อิหร่านจัดพิธีศพหมู่ #เหยื่อ165ชีวิต , อำเภอ มินาบ, จังหวัด ฮอร์โมซกัน, คาริม นาซีร์, Karim Nasir, Minab, Hormozgan

ที่ มินาบ จังหวัด ฮอร์โมซกัน วันนี้ไม่มีคำพูดใดจะบรรยายความเจ็บปวดได้ มีเพียงโลงศพเรียงรายอยู่ข้าง ๆ กัน เด็กหญิงตัวเล็ก ๆ 165 คน กล่าวคำอำลาพร้อมกัน ในวันเดียวกัน

Karim Nasir
4 มีนาคม 2026
·
A Minab, nella provincia di Hormozgan, oggi non c’erano parole abbastanza grandi per contenere il dolore. C’erano solo bare, allineate una accanto all’altra. 165 bambine salutate insieme, nello stesso giorno, nello stesso silenzio spezzato dai pianti delle madri.
Una guerra che nessuno ha voluto.
Una guerra che nessun bambino ha scelto.
Eppure sono loro, i più piccoli, a pagare il prezzo più alto.
Padri con lo sguardo perso nel vuoto. Madri che stringevano fotografie come se potessero ancora sentire il calore delle loro figlie. Fratelli e sorelle troppo giovani per capire perché una porta di casa resterà per sempre chiusa.
Non torneranno più con gli zaini sulle spalle.
Non riempiranno più le stanze di risate.
Non correranno più incontro ai loro genitori alla fine della giornata.
Oggi Minab non ha seppellito solo 168 bambine.
Ha seppellito sogni, futuri, possibilità.
Quando le guerre iniziano, qualcuno parla di strategie, confini, equilibri.
Ma nei funerali si vede la verità: sono le famiglie a rimanere sole, sono i bambini a non tornare più.
E nessuna vittoria potrà mai restituire ciò che è stato perduto.
Maledetta guerra.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
. Karim Nasir Ambasciatore della Pace.
คาริม นาซีร์
4 มีนาคม 2026

ที่มินาบ ในจังหวัดฮอร์โมซกัน วันนี้ไม่มีคำพูดใดจะบรรยายความเจ็บปวดได้ มีเพียงโลงศพเรียงรายอยู่ข้างๆ กัน เด็กหญิงตัวเล็กๆ 165 คนกล่าวคำอำลาพร้อมกัน ในวันเดียวกัน ในความเงียบงันที่ถูกทำลายด้วยเสียงร้องไห้ของแม่ๆ
สงครามที่ไม่มีใครต้องการ
สงครามที่ไม่มีเด็กคนไหนเลือก
แต่พวกเขา เด็กที่อายุน้อยที่สุด กลับต้องจ่ายราคาที่สูงที่สุด
พ่อๆ จ้องมองไปในอากาศ แม่ๆ กอดรูปถ่ายราวกับว่าพวกเธอยังคงรู้สึกถึงความอบอุ่นของลูกสาว พี่น้องที่ยังเด็กเกินกว่าจะเข้าใจว่าทำไมประตูบานหนึ่งจึงปิดตายไปตลอดกาล
พวกเขาจะไม่กลับมาพร้อมกระเป๋าเป้สะพายหลังอีกต่อไป
พวกเขาจะไม่เติมเต็มห้องด้วยเสียงหัวเราะอีกต่อไป
พวกเขาจะไม่วิ่งไปหาพ่อแม่เมื่อสิ้นสุดวันอีกต่อไป
วันนี้มินาบไม่ได้เพียงแต่ฝังศพเด็กหญิงตัวเล็กๆ 168 คนเท่านั้น
แต่มันได้ฝังความฝัน อนาคต และความเป็นไปได้ไว้ด้วย

เมื่อสงครามเริ่มต้นขึ้น บางคนพูดถึงกลยุทธ์ พรมแดน ความสมดุล
แต่ในงานศพ ความจริงก็ปรากฏออกมา นั่นคือครอบครัวที่ถูกทิ้งไว้ตามลำพัง และลูกๆ ที่ไม่เคยกลับมา
และไม่มีชัยชนะใดที่จะสามารถฟื้นคืนสิ่งที่สูญเสียไปได้
สงครามที่แสนสาหัส

.

.

.

.

.

.

.

คาริม นาซีร์ ทูตสันติภาพ